środa, 9 grudnia 2009

To dla takch chwil całe życie wędrówką....

"Oto mam moje małe niebo
Oto mam moje małe piekło
Oto mam moją wielką ziemię
Oto mam moje małe niebo
Oto mam moje małe piekło
Oto mam moją własną ziemię

Dlaczego spadam ?
...............................

Jeden mały wielki swiat, Dziwny świat w szaleństwie
Oszukując rajem niespełnionych marzeń
Tutaj dzień po dniu gaśnie to co sprawia że przemija ból"-Hunter

Ja mam swoje niebo i piekło. Takie normalne rzeczywiste ukryte pośród codzienności. Są chwile bolesne, trudne, kiedy mam dość. Są też chwile dające szczęście, radość. To wszystko, co robię tutaj ma wpływ na moją przyszłości jak nie tu to tam... Tyle chęci, planów. Tyle postanowień, które są martwe. Szukanie właściwej drogi. Drogi, która zapewni przyszłość i szczęście. Dlaczego coraz częściej wydaje mi się, że to nie ta droga? Może powinienem zrobić cos inaczej. Powiedzieć pass. Upaść i powstać. Człowiek upadając musi znaleźć siły, aby wstać. Kurwa no musi po prostu chcieć! Chcieć powstać. Nie koniecznie sam…...

 "Jeden świt, żeby wznieść sie ponad mrok"

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz